"دختر ورزشکار هرگز با غرور فاتحانه پسربچه ای که شانه های رفیقش را به خاک می رساند آشنا نمی شود. از سویی، در بسیاری کشورها، دختران جوان هیچگونه آموزش ورزشی ندارند. چون نزاع و صعودها بر آنها منع شده است. آنان فقط پیکر خود را به نفع انفعالی تحمل می کنند. و آشکارتر از دوران سنین اولیه، از سر برآوردن از ورای دنیایی که به آنها داده شده است، از آشکار شدن بر فراز بقیه انسانیت باید انصراف یابند: برای آنها اکتشاف، جرات ورزیدن، تجاوز از حدود ممکن، ممنوع شده است. به خصوص رفتار ستیزه جویی که برای پسران جوان خیلی با اهمیت است تقریبا بر دختران ناشناخته می ماند.

قطعا زنها خود را با یکدیگر مقایسه می کنند، اما ستیزه جویی، چیزی جز مقابله انفعالی است: دو آزادی، در مقام آزادی های صاحب سلطه، بر دنیایی که می خواهند مرزهایش را به عقب برانند، با یکدیگر مواجه می شوند.

صعود کردن بیش از رفیق، خم کردن بازوی حریف، عبارت از آشکار کردن برتری خود بر تمامی زمین است. این شرایط پیروزمندانه بر دختر مجاز شناخته نشده، به خصوص خشونت و تندی بر او منع شده است.

... خشم و طغیانی که که در عضله ها راه نیابد به صورت تخیلی باقی می ماند. این که انسان نتواند هیجان های قلبی خود را بر چهره خاک ثبت کند، محرومیتی شدید است."

سیمون دوبوآر، جنس دوم، جلد ۲، فصل ۲ (دختر جوان)

 و هیچ چیز بدتر از این نیست که نه تنها تو را از چیزی محروم کنند، بلکه به تو بیاموزند نفرت از آن را! خوشحالم که زنان این روزها در بسیاری از عرصه های ورزش می درخشند، هرچند که این زنان در کشور من در اطراف من هنوز بسیار بسیار کمند، اما واقعیت این است که خود من از ورزش بیزارم، آموخته ام که از ورزش بیزار باشم، مخصوصا بازیهای تیمی، مخصوصا وقتی که رقابتی در میان است!

و همه این ها را من آموخته ام. کسانی به من یاد داده اند این نفرت را. کسانی که امیدوارم هرگز یکی از آنها نشوم...