این متن تکان دهنده را در وبلاگی که گویا برای نجات اسلام (لابد از شر وجود مدافعین حقوق بشر و امثالهم) دست به عمل خداپسندانه وبلاگ نویسی زده بود، خواندم. البته می دانم نقد و انتقاد من و شما چیزی را بنا نیست که عوض کند چرا که آنها منتظر اجرشان در روز قیامتند! و اعتراض من و شما هم کارشان را خداپسندانه تر می کند چرا که نه تنها "سختی" نوشتن این متن را به خود داده اند، بلکه لابد "سختی" تحمل انتقادات را هم به جان خریده اند! و نه تنها "سختی" تحمل انتقاد من و شما، بلکه "سختی" تحمل انتقادِ من و شمای ملحد و کافر! که اگر کافر و ملحد نبودیم که به بهشت و جهنم خدا "نقد و انتقاد" وارد نمی کردیم!

این علامتهای تعجب را با لبخند آخر جمله ها نمی گذارم؛ این نوشته، جای هیچ خنده ای ندارد حتی به استهزا... این نوشته بغض دارد و غم... مرا یاد متنهای مشابه دیگری می اندازد مثل این متن که خواننده ای در این وبلاگ آن را "در جواب من" (در وبلاگش) نوشته بود:

اینکه هر روز و هر روز تبعیض و بی عدالتی ببینی - از قوانین مکتوب کشورت گرفته، تا عملکرد ارگانهای مختلف از روی قوانینی نانوشته، و فرهنگی که مثل کودکی نادان ضمانت بقای جامعه را در نابرابری های رنگارنگ از جمله نابرابری جنسیتی می داند- یک جور غم دارد و اینکه ببینی عده ای در این بی عدالتی، و برای ثباتش پای خدا را هم به میان می کشند، و او را دست آویزی می کنند برای اثبات حقانیت افکاری تاریخ مصرف دار، یک غم دیگر... آن هم در جامعه ای که "مذهب" برگ برنده ایست، که هر کس بر له اش باشد همیشه پیروز میدان است، و هر کس علیه اش، ناگفته پیداست که بازنده است. این میان نه منطق راه به جایی می برد، نه دانش و اطلاعات، نه تجربه و نه هیچ چیز دیگر. هم منطق، هم دانش و اطلاعات، هم تجربه و هم چیزهای دیگر تنها وقتی قابل قبولند که پیش از آن دیانت شما اثبات شده باشد...

شک ندارم که اگر این کودکان نادان و لجباز، در روزگاری بودند که برده داری مرسوم بود و برده ها در پی منسوخ کردن این رسم بودند و تحقق برابری انسانها؛ این جماعت، "وا اسلاما" سر می دادند و برده ها را متهم می کردند که وجود بهشت را منکر شده اند چرا که می خواهند جهنم این دنیایشان را برای خودشان بهشت کنند!  و غافلند از این حقیقت که خداوند پاداش "سختی ها"یی که در این دنیا کشیده اند را در آن دنیا به آنها خواهد داد... 

نه! کودک نادان! سعی نکن جوابم را بدهی (و لابد سختی دیگری را هم بر خود هموار کنی بلکه پاداش بیشتری در بهشت بگیری)... تو همان بزدلی هستی که جسارت فکر کردن را هرگز به خود نمی دهی... همان متحجری که گمان می کند "زنی که زیر دست و پا و کتک شوهرش بمیرد، به بهشت می رود"! و می خواهد همه ی حقوق مادی نداشته ی یک مادر را با "بهشت زیر پای مادران است" جبران کند...

و من قربانی ای از این دنیای کثیف توام، که هر چه مجازات است و شلاق و اعدام و سنگسار، برای گناهانی از عدم مطابقت پوششم با آنچه مردان جامعه ام "مناسب" می دانند گرفته، تا برانگیختن "شک" همسرم به خیانتِ من، سهمم از این دنیای مادیست و هر آنچه پاداش است و مزد، سهمم از دنیایی دیگر است، سهمم از بهشت. 

من که هیچ بعید نمی دانم، بر در آن بهشتی که تو در ذهن منجمدت تصویر می کنی نوشته باشد:

"ورود سگ و زنان ممنوع!"